راز مرگ فیروز علیزاده قهرمان کشتی  فرنگی ایران و شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب قاضی حداد.

امروز اخبار ایران از ضایعه دلخراش قهرمان فرنگی کار ایران که مقام اولی جهان را در ۲۶ سال پیش به ارمقان آورد سخن میگویند و از ناجوانمردیهای طالقانی در فدرسیون کشتی که هزینه ۳۰۰۰ دلاری معالجه این قهرمان را نداد و گذاشت تا در تنهائی بمیرد...سئوال ما اینجاست فیروز علیزاده نه قربانی فدراسیون کشتی بلکه قربانی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب شد که هم زن و فرزندانش را از او گرفت و هم بیشتر از ۳۰۰ میلیون تومان سرمایه زندگیش را و هم ۶ سال عمرش را پشت میلهای زندان اوین گذراند آنهم با دستور قاضی حداد در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اتهام حمل سکه طلا  بهار آزادی به سنگاپور که آقایان خود تن تن خارج میکنند.

خوب چه کسی فیروز علیزاده را کشت فدراسیون کشتی / قاضی حداد/ یا جمهوری اسلامی ...

به خبر مرثیه وار در خصوص درگذشت این قهرمان نگاه کنید که چگونه از آب گل آلود آنهم برای زمین زدن رئیس فدراسیون کشتی به بهانه مرگ علیزاد ماهی میگیرند.

مدالش را حراج كنيم تا بتوانيم جسدش را از بيمارستان تحويل بگيريم». اين جمله دردناك را يكى از هم‌دوره‌اى‌هايش با هق‌هقى جگرخراش بر زبان مى‌آورد.

«شرق» در يادداشتي نوشت: فيروز عليزاده، چند ساعت در كما بود و ديگر هم به هوش نيامد. او دومين نفرى بود كه اين هفته به دليل سانحه موتورسوارى از دنيا مى‌رفت اما از فيروز گذشته بود كه بخواهد ركوردى را جابه‌جا كند. فيروز ركوردش را ۳۶ سال قبل به جا گذاشته بود. ركوردى جاودانه كه هرگز فرو نخواهد ريخت. او برنده اولين مدال طلاى تاريخى كشتى فرنگى ايران از مسابقات قهرمانى جهان است.

فيروز عليزاده، از مال دنيا هيچ نداشت فيروز بود و موتورسيكلت قراضه‌اى كه دائماً خراب مى‌شد و قهرمان جهان را با اين سن و سال پياده مى‌گذاشت. فيروز به مرگ طبيعى نمرد و همين است كه نمى‌گذارد هق‌هق همدوره‌اى‌ها و هم‌تيمى‌ها بند بيايد. فيروز بود و يك كارت بى‌ارزش توى جيب پيراهنش. كارتى كه نشان مى‌داد او يك پيشكسوت است.

فيروز حتى بيمه خدمات درمانى هم نبود. او و موتورسيكلت مدل پايينش را هميشه مى‌توانستى حوالى امجديه و ميدان هفت‌تير ببينى كه دارد به سالن تمرين جهانبخت توفيق مى‌رود يا اين‌كه دارد از آنجا برمى‌گردد. اغلب اوقات يكى هم تركش مى‌نشست. دو هفته قبل از مرگ جانگدازش، او را باز هم مقابل استاديوم شهيد شيرودى ديديم كه يونس عليشيرى، عكاس قديمى هم ترك موتور نشسته بود.

فيروز عليزاده باز هم تصادف كرد و اين آخرين سانحه‌اى بود كه موتورسيكلت بدقلق براى فيروز پديد مى‌آورد. قهرمان كشتى فرنگى جهان را به بيمارستان ايرانشهر بردند. او بايد عمل جراحى شود اما مسئولان بيمارستان مبلغ دو ميليون و ششصد هزار تومان براى هزينه‌هاى جراحى مى‌خواهند و توى جيب‌هاى فيروز نيز جز همان كارت بى‌ارزش... قهرمان مجروح ما روى تخت بيمارستان افتاده اما ترجيح مى‌دهد از كسى كمك نخواهد. هم‌تيمى‌ها شرح واقعه را به سمع رئيس فدراسيون كشتى مى‌رسانند. محمدرضا طالقانى هم به نوشتن نامه‌اى براى رئيس بيمارستان اكتفا مى‌كند و بلافاصله به اتفاق رؤساى هيأت‌‌هاى كشتى استان‌هاى سراسر كشور و به اتفاق خانواده‌هايشان راهى عربستان مى‌شوند براى زيارت خانه خدا. تاخير در انجام عمل جراحى، زخم ديگرى به قهرمان ملى مى‌زند.

خونريزى فيروز بند نمى‌آيد، افت فشار باعث مى‌شود تا به حالت كما فرو برود و پس از چند ساعت براى هميشه از ميان ما برود. مرگ دلخراش فيروز عليزاده موج شديد اعتراضات پيشكسوتان ورزش را به دنبال داشت. چگونه ممكن است كه فدراسيون كشتى، از عهده پرداخت هزينه ناچيز درمان فيروز عليزاده برنيايد اما امكان به همراه بردن كاروانى به مكه را داشته باشد؟ چرا فدراسيون پزشكى ورزشى كه تعداد كنفرانس‌هاى خبرى‌اش چندان هم از فدراسيون فوتبال كمتر نيست هيچ واكنشى به ۱۱ روز بسترى شدن عليزاده در بيمارستان و ناتوانى مالى‌اش در پرداخت صورت‌حساب‌ها نشان نداد؟ سهم سازمان تربيت بدنى در اين ضايعه دلخراش چيست؟ صدور يك آگهى تسليت و ابراز ناراحتى از فقدان آن عزيز از دست رفته!

بسيار عجيب است. ۴۸ ساعت قبل از مرگ فيروز عليزاده، حسن رنگرز در شبكه خبر و يك برنامه زنده تلويزيونى حضور داشت. رنگرز كه بغض كرده بود خطاب به بينندگان گفت: «من و فيروز عليزاده تنها مدال‌هاى طلاى تاريخ كشتى فرنگى ايران را گرفته‌ايم. ببينيد او الان كجاست؟ چه برخوردهايى با او كرده‌اند و امروز چه بر سر او آمده؟ من الان فقط ۲۴ سال دارم اما همان برخوردها را دارند با من هم تكرار مى‌كنند».

فيروز عليزاده فقط دو روز پس از مرثيه‌اى كه حسن رنگرز براى كشتى فرنگى ايران خواند، از دار دنيا رفت. حسن رنگرز در همان برنامه گفت، دليل ناكامى‌ها و پيشرفت نكردن‌هاى كشتى فرنگى را بايد در همين بى‌توجهى‌هايى كه به امثال فيروز عليزاده مى‌شود، جست‌وجو كنيد.