برنامه شوم اتمی رژیم ملایان برای رسیدن به بمب اتمی اسلامی شیعه

برخلاف کره شمالی و عراق در دوره حکومت صدام که نظامیان در داخل و مطرودین در خارج از این کشورها حکومت می کردند، جامعه ایران از فضای بازتری برخوردار است. الگوی سیاست داخلی این کشور پیچیدگی و تنوع خاص خود را دارد و محدوده افکار عمومی گسترده تر می باشد. ایرانی منهای رژیم ملاها علاقه بیشتری به حفظ اعتبار بین المللی و اجتناب از محکومیت و انزوای جهانی دارد. فضای باز نسبی حاکم بر ایران در دوران محمد خاتمی بر این باور صحه گذاشت که دولت مردمی می تواند از پایگاه گسترده ای در میان عموم مردم برخوردار باشد و فرصت های بیشتری برای طرح اخبار رایج در بین مردم با مسئولین مربوطه وجود داشته باشد . با این حال همانند تمامی مناطق فوق العاده حساس نظامی، مسائل بسیاری وجود دارد که یقینا از بیرون نمی توان به آنها پی برد. ما برآنیم تا به شفاف سازی مسائلی بپردازیم که اطلاعات ناچیزی برای ارائه داوری قاطع درباره آنها وجود دارد.

منابع و چالش های ارزیابی

در مورد مسئله هسته ای، ایران به منظور ممانعت از ارجاع پرونده خود به شورای امنیت سازمان ملل، از سال 2003، به بازرسی های گسترده آژانس بین المللی انرژی اتمی تن داده است تا به اقرار خود بر فعالیت های پنهان هسته ای که تقریبا از بیست سال پیش آغاز شده است، با فریب جهان صحه گذارد. نتایج بازرسی های آژانس مبنای چهار ارزیابی هسته ای ما را تشکیل می دهد. علاوه بر این، ما همچنین از صحبتهای متخصصین آگاه و نیز جلسات فنی و دیدارهای تنی چند از آشنایان خودم از تاسیسات هسته ای ایران که توسط ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ ترتیب داده شده بود، بهره گرفتیم. هرچند هنوز برخی تردیدها درباره فعالیت های کنونی و گذشته، از جمله سابقه فعالیت های غنی سازی و فرآوری ایران، بر جای خود باقی است، اما بعید به نظر می رسد که این کشور مقادیر قابل توجهی از مواد هسته ای یا تاسیسات تولید آنها را مخفی کرده باشد.
اطلاعات فنی موثق محدودی درباره برنامه های مشکوک تسلیحات شیمیایی و میکروبی ایران در دست می باشد که به میزان کافی مورد بازرسی های بین المللی قرار نگرفته و به حاشیه رانده شده است. با توجه به اطلاعات در دست ما در اینجا برآنیم تا به ارزیابی برخی اطلاعات ارائه شده از سوی منابع عمومی از جمله برآوردهای رسمی دولت آمریکا، گزارش هایی در مورد تلاش ایران برای تهیه فراورده های هسته ای و نیز ادعاهای مخالفان حکومت ایران بپردازیم که اکثرا بوسیله سازمان مجاهدین خلق افشاء شده است . در بسیاری از این موارد ،صحت و اعتبار این اطلاعات مسجل بوده و به ثبت رسیده است لذا قضاوتهای ما در این سایت که تا کنون اخبار و افشاگریهای قابل توجه ای در تمامی موارد کرده ایم آمیخته با احتیاط و گمانه زنی همراه است. بنابراین سعی ما بر این است تا قضاوت ها از دقت بیشتری برخوردار باشد. در مقابل تردیدی در وجود برنامه موشک های بالستیک ایران وجود ندارد که از طرف این سایت در روزنامه لوس آنجلس تایمز در سال 2004 بچاپ رسید اما جزئیات تاسیسات تولید موشک ها، قابلیت عملکرد نظامی آنها، فهرست، محل استقرار و سیاست رژیم دیکتاتوری ایران در استفاده از آنها برای رسانه ها و منابع عمومی چندان روشن نمی باشد.
با وجود تمامی این موانع و مشکلات، ما سعی کرده ایم تا مجموعه ای از ارزیابی های دقیق و متعادل را در سرفصل هایی جداگانه، درباره توانمندی اتمی، شیمیایی و میکروبی و نیز برنامه موشک های بالستیک ایران ارائه دهیم.
به منظور ایجاد زمینه سیاسی، ما همچنین سرفصلی مقدماتی را در نظر گرفته ایم که تاریخچه سیاسی برنامه هسته ای ایران را بر می شمرد و به تحلیل چگونگی تاثیر عوامل داخلی و بین المللی در شکل دهی خط سیر برنامه هسته ای ایران طی چهل سال گذشته و نیز مذاکرات اخیر کشورهای اروپایی و آمریکا و چین و روسیه با ایران می پردازد. در پایان و در بخش نتیجه گیری، خلاصه ای از داوری های ما درباره توانمندی های فنی و انگیزه های سیاسی ایران ارائه می شود که مبنای ارزیابی کلی ما از خطرات احتمالی برنامه تسلیحات راهبردی ایران را تشکیل می دهد.

توانمندی های ایران در دستیابی به سلاح هسته ای
تخمین های جاری درباره اینکه چند سال طول می کشد تا ایران به سلاح های اتمی دست پیدا کند، تنها از چند ماه تا حداکثر 2 سال متغیر است. در این مجال، قصد داریم به بررسی و تحلیل چند سناریوی مختلف احتمالی، بر مبنای عوامل فنی و سیاسی بپردازیم. از دیدگاه فنی، مهمترین عامل، توانایی ایران در تولید مقادیر شایانی سلاح هسته ای از مواد شکاف پذیر است که در این مورد تقریبا نیازمند 20 تا 25 کیلوگرم اورانیم با کاربرد نظامی یا 6 تا 8 کیلوگرم پلوتونیم تفکیک شده برای استفاده در یک بمب ساده می باشد. بیش از دو دهه، ایران تلاش می کرد تا به فنآوری چرخه سوخت دو ماده فوق دست یابد. در بخش اورانیم، در حال حاضر، ایران در نطنز در حال ساخت تاسیسات آزمایشی و صنعتی غنی سازی اورانیم بوسیله دستگاه های مرکزگریز گازسوز می باشد. این تاسیسات به منظور تولید اورانیم غنی شده با درصد کم ( lEU ) برای تامین سوخت نیروگاه اتمی بوشهر طراحی شده است ولی در اصل اینطور نیست که با نگاهی ساده به سیستم حفاظتی آن بوسیله سازمان اطلاعات سپاه پاسداران می توان به این واقعیت پی برد که برنامه هسته ای ایران در راستای برنامه های نظامی رژیم طراحی شده است ، با این حال مواد تولدی در نطنز می تواند در تولید اورانیم غنی شده با درصد بالا ( HEU ) برای ساخت سالانه دوازده سلاح هسته ای یا بیشتر مورد استفاده قرار گیرد.

در بخش پلوتونیم، ایران اقدام به ساخت یک نیروگاه تولید آب سنگین را نموده است و علاوه بر آن در حال ساخت یک رآکتور تحقیقاتی 40 مگاواتی آب سنگین که می تواند به مقدار کافی پلوتونیم غنی شده با درصد کم را برای ساخت دو بمب هسته ای در هر سال تولید کند که در این خصوص بسیار فعال است --البته با فرض اینکه ایران تاسیسات فرآوری برای جداسازی پلوتونیم از سوخت مصرف شده را بسازد- می تواند از میان این دو، برنامه غنی سازی سانتریفیوژ به مرحله بهره برداری نزدیکتر شود . با این حال این گونه برآورد می شود که حداقل 7 ماه دیگر طول می کشد تا ایران بتواند نیروگاه آزمایشی غنی سازی در نطنز را که برای ظرفیت 1000 دستگاه گریز از مرکز برنامه ریزی شده، تکمیل و از آن بهره برداری کامل کند.
اولین نکته این است که ایران باید مشکلات فنی تاسیسات تبدیل اروانیم اصفهان (( UCF را برطرف کند تا بتواند مقادیر لازم از هگزا فلوراید اورانیم ( UF6 ) با درصد غنای بالا را که ماده سوختی برای غنی سازی است، تولید کند که از نظر ما و با اطلاعات در دست این کار به اتمام خود نزدیک است . فراینده ویژه شیمیایی و تجهیزات مورد استفاده ایران در گام نخست پالایش کیک زرد (یا همان اکسید اورانیم) در فرایند تبدیل، از کیفیت لازم برای تولید UF6 خالص برخوردار شده است. در نتیجه، بسیار بعید نیست که UF6 تولیدی در تاسیسات تبدیل اروانیم اصفهان آلوده به مولیبدن و یا دیگر عناصر شیمیایی مورد استفاده به عنوان ماده سوختی باشد. در عمل، ایران باید قادر به رفع این مشکلات باشد، هرچند که این کار منجر به راه اندازی تاسیسات تبدیل اروانیم اصفهان با ظرفیت بالا خواهد بود.
دوم آنکه، ایران پیش از آنکه بخواهد اورانیم با کاربرد نظامی را به میزان کافی برای پشتیبانی برنامه توسعه سلاح های هسته ای تولید کند، نیازمند تکمیل و راه اندازی تاسیسات آزمایشی سانتریفیوژ نطنز می بوده که این کار انجام شده است . در حال حاضر تنها تعداد نا معلومی دستگاه گریز از مرکز در این مرکز نصب شده است. این تعداد پیش بینی نشده حقیقی که در توافق نامه تعلیق اکتبر 2003 ایران با سه کشور اروپایی 160 دستگاه اعلام شده بود با گاز هگزافلوراید اورانیم (( UF6 کار می کردند و توان آنها در ادامه برنامه های طولانی مدت نامعلوم می باشد ولی با دستگاههای در حال فعالیت امروزی با فرض شرایط آرمانی، قطعا بیش از یک سال طول نخواهید کشید تا این مجموعه از سانترفیوژ موجود بتوانند اورانیم با کاربرد نظامی را تنها برای ساخت 2 جنگ افزار تولید کند. علی رغم تعلیق غنی سازی مقطعی و شعاری رژیم که در حال حاضر پنج مجموعه تکمیلی غنی سازی دیگر و کشف نشده در ایران در حال فعالیت می باشند. اما بر اساس میزان سرعت ایران در نصب و آزمایش دستگاه های مرکز گریز در تاسیسات نطنز پیش از توافق نامه تعلیق اکتبر 2003 ، و نیز احتمال خرابی برخی از این دستگاه ها برآورد ما این است که احتمالا نصب و آزمایش باقی مانده مجموعه دستگاه ها و رفع مشکلات معمول راه اندازی نمی تواند برای پشرفت رژیم حل نشدنی باشد ،چون اگر ایران از پایگاههای کشف نشده خود استفاده نکند دست کم کمتر از یک سال زمان نخواهد برد تا رژیم اولین بمب اتمی خود را سوار بر کلاهک هسته ای نماید ولی عموما پیش از آنکه تاسیسات غنی سازی بتواند بر یک مبنای پایدار فعالیت ثابت ارائه دهد نیاز به ثبات سیاسی و ثبات امنیت داخلی نیازمند آن است که هر دو فاکتور در حال حاضر در ایران با مشکل روبرو شده است و با تحریمهای جدید و تغییرات اطلاعاتی پس از پناهندگی چند تن از نیروهای فعال اتمی ایران از جمله عسگری و امیری رژیم مجبور به زدن کانالهای انحرافی شد که بنوبه خود اتلاف وقت زیادی در به ثمر رسیدن اهداف رژیم را در بر داشت و اگر این روال تحریمی محکم ادامه پیدا کند متصدیان تازه کار این دستگاه ها را با مشکل مواجه می کند.
قاعدتا به محض آنکه در تاسیسات اتمی سانتریفیوژ آزمایشی به طور کامل فعال شود، این مرکز دارای ظرفیتی محدود برای تولید اورانیم غنی شده 235 با درصد بالا (در حدود 90%)، مورد نیاز برای ساخت جنگ افزار هسته ای، خواهد شد. در شرایط آرمانی، یک مرکز با 1000 دستگاه گریز از مرکز به لحاظ تئوریک قادر است یک سال پس از راه اندازی، سالانه حدود 10 کیلو گرم اروانیم غنی شده با درصد بالا با سوخت اورانیم طبیعی تولید کند. به این ترتیب پس از 2 یا 3 سال فعالیت، این مرکز می تواند اورانیم با کاربرد نظامی را برای ساخت یک یا دو جنگ افزار اتمی تولید نماید. با این حال تاسیسات نطنز درحال حاضر برای تولید اورانیم 235 با درصد کم (در حدود 5%) که مورد استفاده سوخت رآکتور های اتمی است، برنامه ریزی شده است و فعالیت مستمر آن غیرواقعی به نمایش گذاشته می شود که از منظر دیگر فریبکاری اطلاعاتی می باشد . بنابراین، به نظر تولید واقعی اورانیم با درصد کم به طور قابل ملاحظه ای پایین تر از حداکثر تئوریک باشد، یعنی شاید چیزی حدود 50%. ایران می تواند کلیه برنامه های کنونی خود را کنار گذاشته و تاسیسات نطنز را برای افزایش حداکثر تولید برنامه ریزی نماید، اما این کار دست کم یک یا دو سال زمان می برد. اگر تاسیسات نطنز طبق برنامه ساخته و تکمیل شده ، شش ماه دیگر نیز طول می کشید تا برای تولید اورانیم با درصد بالا برنامه ریزی شود. ایران می تواند حجمی از اورانیم غنی شده با درصد کم را که ظاهرا برای سوخت رآکتور های هسته ای مورد استفاده قرار می گیرد، به عنوان جایگزینی برای تولید مستقیم اورانیم با درصد بالا از سوخت اورانیم، تولید کند و سپس در مدتی کوتاه با استفاده این مواد به عنوان سوخت، اقدام به تولید اورانیم با درصد بالا نماید. از منظر تئوریک، تاسیسات آزمایشی با امکانات 1000 دستگاه مرکزگریز یا سانترفیوژ ، می تواند با استفاده از سوخت اورانیم غنی شده با درصد کم ، پس از چند ماه فعالیت و حتی با احتساب بازدهی های کم احتمالی و لوازم مورد نیاز برای برنامه ریزی مجدد، اقدام به تولید اورانیم غنی شده با درصد بالا برای ساخت یک بمب هسته ای نماید. با این حال، تاسیسات مرئی و شناخته شده ناگزیر باید حداقل دو سال فعالیت کند تا بتواند به تولید اورانیم غنی شده مورد نیاز با درصد کم برای راه اندازی سیستم تولید اورانیم غنی شده با درصد بالا برای ساخت یک بمب هسته ای دست یابد ولی اگر اطلاعات در خصوص 5 تاسیسات مخفی رژیم که در حد 3000 سانترفیوژی تعبیه شده در مر احل تکمیل باشد یا بخشی از آن شروع به فعالیت کرده باشد این گمانه زنیها تماما مردود می باشد ، مگرآنکه ایران اقدام به بکارگیری منبعی جایگزین برای سوخت اورانیم با درصد کم نماید. بنابراین، هر سناریویی که ایران درمورد تاسیسات آزمایشی 1000 دستگاهی در پیش بگیرد، دست کم به چندین سال کار مداوم نیاز دارد تا بتواند اورانیم غنی شده کافی با درصد بالا را برای یک بمب هسته ای تولید کند ولی پرسش کلیدی اینجاست که چرا رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا اخیرا اعلام نمود ایران در حال رسیدن به تولید دست کم دو بمب اتمی در آینده نزدیک می باشد ؟؟؟ ، خواه این امر از طریق تولید مستقیم اورانیم غنی شده با درصد بالا از اورانیم طبیعی باشد و خواه از طریق حجمی از اورانیم غنی شده با درصد کم که برای تولید اورانیم غنی شده با درصد بالا به کار برده می شود گمانه زنی رئیس سی آی ا و اطلاعاتش صحیح می باشد ،و اگر اینچنین باشد. ایران می تواند با راه اندازی دستگاه های بیشتر و افزایش ظرفیت غنی سازی خود این زمان را تا حد زیادی پایین آورد، که البته این نیز بستگی به سرعت ایران در تولید، مونتاژ، نصب و آزمایش دستگاه های مرکزگریز یا سانترفیوژ و مجموعه آنها دارد. بر اساس اطلاعات محدودی که از طریق گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی در دست می باشد، ایران قادر به تولید و مونتاژ 50 تا 100 دستگاه سانترفیوژ در هر ماه می باشد که این اطلاعات کاملا بی ربط و غلط است. با فرض اینکه ایران به راحتی قادر به افزایش نرخ تولید خود نباشد، این کشور می تواند ظرفیت غنی سازی خود را طی یک یا دو سال پس از ازسرگیری تولید دستگاه های سانترفیوژ و با احتساب زمان نصب و آزمایش آنها، در ظرف مدت 9 ماه دو تا سه برابر کند. نتیجه آنکه اگر ایران احتیاط را کنار گذارد و افزایش توانمندی خود در سلاح های هسته ای را با سرعت هرچه تمام تر و بدون توجه به واکنش بین المللی دنبال کند، ممکن است که این کشور بتواند تا پایان 6 ماهه اول 2011 توان تولید اورانیم غنی شده کافی با درصد بالا برای تولید 2 جنگ افزار هسته ای را کسب کند. همه این موارد با فرض این است که ایران بتواند: 1. مقادیر کافی از هگزافلوراید اورانیم ( UF6 ) را تولید کند؛
2. تاسیسات آزمایشی و مخفی کشف نشده سانتریفیوژ خود را تکمیل کند که در حال تکمیل آن می باشد ؛ و
3. آنرا با ظرفیت پایه بالا، طی یک دوره 9 ماهه فعال نگه دارد.
مشکلات فنی پیش بینی نشده در هر یک از این سه حوزه می تواند جدول زمانی را طولانی تر کند. گزینه دیگر این است که اگر تهران نیاز فوری به دستیابی به سلاح های هسته ای نداشته باشد یا اینکه دریابد که خطر افزایش توان خود در قبال انزوا، بسیار زیاد می باشد، می تواند تا تکمیل تاسیسات آزمایشی سانتریفیوژ علنی خود که گنجایش 50,000 دستگاه را دارد، صبر کند. هرچند که احتمالا تکمیل تاسیسات صنعتی نطنز بیش از 6 ماه دیگر به طول خواهد انجامید، اما چنین مرکزی قادر خواهد بود که اورانیم غنی شده با درصد بالا را با سوخت اورانیم طبیعی در چند هفته و یا با سوخت اورانیم غنی شده با درصد کم در چند روز تولید کند. و به این ترتیب رژیم دیکتاتور تهران می تواند زمان کافی را از دیگر کشورها برای واکنش بگیرد. بعلاوه این اقدام گزینه های ایران برای پیگیری غنی سازی پنهان را افزایش داده و می دهد، چراکه تکمیل و راه اندازی تاسیسات صنعتی تبدیل و غنی سازی اورانیم به طور قابل توجهی می تواند به امر پنهان سازی و ساخت تاسیسات پنهان کوچک تر کمک کند.
در مقابل تولید اورانیم با کاربرد نظامی، امکان تولید پلوتونیم با کاربرد نظامی برای ایران بسیار بعید به نظر نمی رسد. رآکتور تحقیقاتی 40 مگاواتی آب سنگین ایران در اراک در مراحل تکمیل خود می باشد، که طبق برنامه سال 2011 تکمیل خواهد شد. با این حال به نظر می رسد که پروژه جلوتر از برنامه پیش می رود. بعلاوه، هرچند ایران آزمایشات فرآوری بسیاری را انجام داده است، اما این کشور از تخصص فنی برای ساخت تاسیسات صنعتی فرآوری به نظر کارشناسان برخوردار نیست. از منظر تئوریک، اگر روسیه سوخت تازه به ایران بدهد، رآکتور اتمی بوشهر می تواند تنها در عرض چند ماه فعالیت، مقادیر قابل توجهی پلوتونیم با کاربرد نظامی را تولید کند که آقای عسگری معاون اسبق وزارت دفاع ایران که به فرانسه پناهنده شده این راز و نئیت رژیم را فاش نمود . با این وجود، برای کسب این مقدار پلوتونیم، ایران نیاز به ساخت تاسیسات فرآوری، مناسب با سوخت رآکتور اتمی بوشهر خواهد داشت. این امر چالش های دیگری جدای از چالش های موجود برای ساخت تاسیسات فرآوری سوخت قابل تولید از راکتور اراک، بوجود خواهد آورد.
با فرض اینکه ایران بتواند مقادیر کافی از مواد شکاف پذیر را تولید کند، توان این کشور برای طراحی و ساخت جنگ افزارهای اتمی از این مواد کماکان در حاله تردید و مخفی و ابهام بوده و می باشد. آژانس بین المللی انرژی اتمی بازرسی های محدودی درباره توسعه و تحقیقات احتمالی ساخت سلاح های اتمی انجام داده است اما مدرک قانع کننده ای از نظر ظاهری نیافته است. برخی تحلیل ها عنوان می دارد که احتمال دارد ایران همانند لیبی، طرحی اتمی را از شبکه مافیائی پدر اتمی پاکستان به دست آورده باشد ، اما این ادعا هنوز تایید نشده است و اگر هم شده عمومی نشده است . طبق برخی گزارش های خبری، سرویس های اطلاعاتی غربی تعداد زیادی فایل رایانه ای را از یک منبع ایرانی به دست آورده اند که در بر دارنده مطالعاتی برای نصب کلاهک هسته ای بر روی موشک شهاب -3 می باشد، اما جزئیات این تحقیق منتشر نشده است و مشخص نیست که این تحقیق از مرحله مطالعات نظری فراتر رفته است یا نه. لذا ارزیابی وضعیت تلاش های مشکوک ایران برای ساخت سلاح هسته ای براساس اطلاعات موجود غیر ممکن می باشد.

توانمندی های ایران در دستیابی به سلاح شیمیایی و میکروبی

در مقایسه با برنامه هسته ای ایران، برآورد توانمندی های شیمیایی و میکروبی رژیم دیکتاتور ایران به مراتب دشوارتر از برنامه هسته ای آن است. برای سال های متمادی دولت آمریکا در برآوردهای رسمی خود ایران را متهم به انباشت سلاح های شیمیایی و میکروبی کرده است، اما هیچ مدرک محکمی که این اتهامات را تایید کند، در دست نمی باشد. آمریکا در تازه ترین برآوردهای خود دقت بیشتری به خرج داده است و عنوان داشته است که ایران حقیقتا دارای انبارهای مواد شیمیایی و میکروبی جنگی است و مجددا ادعای خود درباره پیگیری برنامه توسعه و تحقیق بر روی مواد شیمیایی و میکروبی جنگی از سوی ایران را مطرح کرده است. این برآورد می افزاید که ایران به دنبال مواد دو کاربردی، تجهیزات و تخصص لازم برای توسعه توانمندی های شیمیایی خود می باشد. ما از روی اطلاعات که در دسترس عموم می باشد، نمی توانیم با قاطعیت بگوییم که آیا ایران در حال تحقیق بر روی مواد شیمیایی و میکروبی جنگی هست یا نه. با این حال شکی نیست که توسعه تاسیسات شیمیایی و میکروبی غیرنظامی ایران، توان خدادادی این کشور در تولید مواد شیمیایی و میکروبی جنگی را بالا برده است. به جای خطر کردن --بویژه درمورد مناطق نگهداری مواد و یا سلاح های شیمیایی و میکروبی— ایران تمایل به انجام تحقیقات بر روی این مواد و توسعه آنها در قالب فعالیت های غیرنظامی (که شناسایی آنها به مراتب دشوار خواهد بود) دارد تا هنگامی که تولید و ساخت مواد و سلاح های شیمیایی و میکروبی ضروری نماید سریعا توان این کار را داشته باشد.

موشک های بالستیک

برنامه موشک های بالستیک در درجه اول مبتنی بر فنآوری سوخت مایع است که ایران آن را از کره شمالی دریافت کرده است. این موشک ها شامل موشک های کوتاه برد شهاب-1 (اسکاب- B ) و شهاب-2 (اسکاب- C )، با برد موثر 300 تا 500 کیلومتر، و موشک میان برد شهاب-3، با برد موثر 1300 تا 1500 کیلومتر می باشد. برآورد ما این است که ایران تیپی از موشک های شهاب-1 و شهاب-2، متشکل از سه یا چهار گردان برای 12 تا 18 سکوی سیار پرتاب کننده موشک و 48 تا 72 موشک، و حداقل هفت آتشبار موشک شهاب-3 که به طور طبیعی دارای 3 پرتاب کننده و 12 موشک است را مستقر کرده است. موشک های دیگر در انبار نگهداری می شوند. آنچه که مشخص است این است که موشکی های ایران با کلاهک های مواد منفجره متداول قوی مسلح می باشند ، البته ایران احتمالا توانسته است نمونه های اولیه کلاهک های مواد شیمیایی و میکروبی را بسازد. با توجه به آخرین آزمایش های موشکی ایران به دنبال ساخت کلاهکی کوچک تر برای موشک شهاب-3 می باشد، که با گزارش های مربوط به ساخت کلاهک هسته ای برای موشک شهاب-3 مطابقت دارد، اما جزئیات این اقدام در دست عموم نمی باشد.

نتیجه تحلیل

برخلاف کشورهای دیگر منطقه ، ایران تلاش ویژه ای برای دستیابی به سلاح های هسته ای در اسرع وقت و به هر قیمت ممکن انجام داده است. درحالی که اکثر ایرانیان از برنامه هسته ای به عنوان افتخاری ملی و دستاوردی بومی، حمایت نمی کنند و عمیقا از تلاش های قدرت های خارجی برای محرومیت ایران از مزایای فنآوری پیشرفته خوشحال هستند، ایران رسما ادعا می کند که برنامه هسته ای آن کاملا صلح آمیز است و برنامه غنی سازی صرفا برای تولید سوخت می باشد. اما اکثر ایرانیان به طور غیررسمی بحث های پیچیده تری را مطرح می کنند و می دانند که توجیه " صلح آمیز بودن" تماما پذیرفتنی نیست. آنها می گویند ایران به توانمندی توسعه سلاح های اتمی برای شناور ماندن در دریای کشورهای هسته ای و نیز برای تقویت قدرت چانه زنی خود در برابر کشورهای قدرتمندی همچون آمریکا نیاز دارد که این امر در منطق و اصول آخوند مصباح یزدی و شاگردانش حرف اول است ، اما اطمینان نمی دهند که ایران هرگز از سلاح اتمی استفاده نخواهد کرد . بجز برخی تندروها، دیگر مقامات ایران می گویند که ما به اندازه کافی آزموده هستیم که درک کنیم سلاح هسته ای ایران را هدف خصومت های بین المللی قرار خواهد داد و باعث تکثیر بیشتر آن در منطقه می شود و حضور امنیتی امریکا در منطقه را افزایش می دهد ولی این حرف تنها در حد شعار است نه واقعیت عملی و کرداری آنان.
دست آخر آنها می گویند که آیت الله خامنه ای رهبر عالی مقام ایران همانند آیت الله خمینی فتوا داده است که سلاح هسته ای مغایر با اسلام است ولی تا بحال کسی چنین فتوائی را رسما و نوشته ندیده است . حتی اگر چنین بحث هایی صحیح باشد، با این حال مقاومت در برابر وسوسه تبدیل توان هسته ای بالقوه به واقعیت در سران ایران بوده و خواهد بود ، به محض اینکه این امکان پدید آید، بسیار دشوار خواهد بود که دیگر بتوان با رژیم ملایان بر سر یک میز از منطق و اصول و انسانیت حرف زد.
چنین امکانی قریب الوقوع نیست. از نظر فنی، ایران تا تولید مواد شکاف پذیر لازم برای ساخت یک سلاح هسته ای چندین ماه فاصله دارد و مشخص است که ایران تخصص لازم برای تولید سلاح هسته ای از این مواد را دارد . بدترین سناریو این است که تهران آشکارا به سلاح هسته ای دست یابد، بدون اینکه اهمیتی به واکنش بین المللی دهد. با این حال عملکرد ایران بسیار محتاطانه بوده است. ایران به منظور ایجاد شکاف در جبه مخالفان بین المللی و پرهیز از مواجهه، آمادگی پذیرش محدودیتها وتاخیر در روند رو به رشد برنامه هسته ای خود را نشان داده است. احتمالا ایران به جای عجله برای دستیابی به سلاح هسته ای، به دنبال افزایش تدریجی توانمندی خود در تولید مواد هسته ای طی 3 سال آینده بوده ولی روند سیاسی یکسال گذشته آنان را به تغییر روش وادار نمود . برای نمونه، تکمیل تاسیسات صنعتی سانتریفیوژ برای تولید سوخت هسته ای می تواند گامی مهم در این جهت باشد که ایران این کار را شدت بخشید. در این شرایط، چالش در عرصه دیپلماسی بین المللی بسیار پیچیده خواهد بود. از یک سو، اعمال فشار و اعطای امتیاز برای ترغیب ایران برای عدم گسترش توان چرخه سوخت که بعدها می تواند تبدیل به برنامه توسعه سلاح هسته ای شود، از اهمیت بسزای برخوردار است. و از سوی دیگر، بسیار مهم است که دیپلماسی بین المللی بگونه ای بگار گرفته شود که ایران به فکر کنار گذاشتن تمامی محدودیت ها نیفتد و در صدد توسعه توان سلاح هسته ای، بدون در نظر گرفتن عواقب بین المللی آن برآید. ایران خود باید تصمیم بگیرد که آیا تسلط بر چرخه سوخت به قیمت انزوای بین المللی می ارزد یا نه. همچنین ایران باید ببیند که آیا مخالفت با خواسته های جامعه جهانی که بر ضد حرکت پنهانی یک کشور به سوی توسعه توان سلاح های هسته ای مطرح شده است، باعث تحکیم قدرت و موقعیت اش می شود یا تضعیف آن دو ، و به تدریج نابودی نظام اسلامی از درون ؟؟؟

حمید رضا ذاکری دوم جولای 2010