آیا حکومت ایران نظامی است

عده زیادی از تحلیل گران اوضاع سیاسی ایران بر این عقیده هستند که حکومت ایران نظامی شده. من اما اصلا بر این باور نیستم. اول از همه به این دلیل که این افرادی که از سپاه پاسداران به پست‌های سیاسی آمده‌اند را به هیچ عنوان نظامی نمی‌دانم. دوم به این دلیل که اصلا آنها را سوار بر قدرت نمی‌بینم.
در مورد اول بسیار ساده و مشخص است، یک نظامی همیشه پیرو قوانین خشک و مستقیم نظامی است به این معنی که همیشه زیر دستان کورکورانه از بالا دستی ها اطاعت می‌کنند و هیچ اما و اگری هم در کار نیست. همه می‌دانیم که در یک سیستم نظامی واژه چرا، اما و اگر وجود ندارد، اوامر کورکورانه باید اطاعت شوند در غیر این صورت کل سیستم از هم خواهد پاشید. در سیستم نیروهای نظامی سپاه پاسداران بیشتر یک نوع آنارشی حکمفرماست و خصوصا اینکه معمولا یک ملایی (نماینده ولی فقیه) را در هر مرکز نظامی گذاشته‌اند تا تصمیم های اصلی را او بگیرد و دیکته کند. در نتیجه از این منظر باید دنبال پاسخ دیگری گشت. از نظر من نیروهایی که از سپاه به صندلی های سیاسی منتقل شده‌اند اعضای باند مافیایی هستند که به مرور زمان پست‌هایی از قدرت سیاسی را در دست گرفته‌اند و همگی هم تنها پاسخگوی منافع شخصی خود هستند و به هیچ عنوان برای کل سیستم حاظر نیستند منافع خود را فدا کنند. چنین گروهی به هیچ عنوان قادر نخواهد بود مثل یک سیستم نظامی یکپارچه عمل کند و در یک جدال و قدرت نمایی درونی هر لحظه ممکن است این سیستم بطور کلی از هم بپاشد.
در مورد دوم اینکه گفته می‌شود اینها(نظامیان) قدرت را در دست دارند، اصلا اینچنین نیست. اگر فرض را بر این بگذاریم که نیروهای نظامی قدرت را در ایران بدست گرفته‌اند باید ثابت کنیم که دستورهای اصلی از جانب نیروهای نظامی و سران آن داده می‌شود و بصورت نظامی و کورکورانه تا پایین ترین رتبه‌ها اطاعت می‌شود. چنین وضعی حداقل هنوز در ساختار قدرت ایران بوجود نیامده. توجه داشته باشید که در شورش‌های خرداد ماه تا زمانی که خامنه‌ای در نماز جمعه دستور حمله را صادر نکرده بود، هیچ درگیری رخ نداد و خونریزی از آن زمان آغاز شد که سید علی دستور آنرا صادر کرد. این خود نشاندهنده نظامی نبودن حکومت است. به گمان من این مساله (دولت نظامی) را خود رژیم دارد شایع می‌کند و این عمل هم به دو هدف انجام می‌شود. هدف اول این است که می‌خواهند مردم را بترسانند و دوم اینکه می‌خواهند تمرکز نگاه‌ها را از روی خامنه‌ای دور کنند.
ببینید برای اینکه یک سیستم نظامی قدرت خود را اعمال کند نمی‌تواند به هیچ وجه از غیر نظامیان دستور بگیرد و همان گونه که همه شاهدیم تمام نظامیان چه آنها که در پست‌های سیاسی هستند چه آنهایی که در پست‌های نظامی هستند، همگی به دست بوسی آیت الله های ریز و درشت می‌روند و به شکلی مشروعیت و قدرت خود را از آنها کسب می‌کنند. ممکن است این افراد نظامی قدرتی داشته باشند ولی این قدرت به آن معنی نیست که قدرت آنها مطلق است. برای اداره یک مملکت به صورت نظامی باید قدرت دستور دهندگان نظامی مطلق باشد.
مثالی می زنم تا منظورم را بهتر تشریح کرده باشم.
همگی ما نمایش‌های روحوضی را دیده‌ایم. در این نمایش‌ها نوکر خانه که معمولا هم یک غلام سیاه است، از قدرت زیادی برخوردار است و معمولا با اینکه نوکر خانه هست ولی بیشترین تاثیر را در روند تصمیم گیری‌ها دارد. نظامیانی که امروز وارد قدرت سیاسی شده‌اند از همین نوع هستند، با اینکه نظامیان قدرتی دارند، ولی این قدرت همراه با دست بوسی است و اصلا بر آن نمی‌توان نام قدرت مطلق نهاد، همان قدرت نظامی مطلقی که برای یک حکومت نظامی نیاز است. سپاه پاسداران یک نیروی شبه نظامی است و همیشه هم یک نیروی شبه نظامی باقی خواهد ماند. فراموش نکنیم که ترس از ارتش بود که باعث شد ملاها این سپاه را در مقابل نیروی ارتش منظم برپا کنند تا مبادا کودتایی در ایران اتفاق بیفتد. یقین بدانید همان ملاهایی که این نیرو را بوجود آوردند خودشان هم قادرند آنرا کنترل کنند.
همه اینها که نوشتم به این معنی نیست که در آینده حکومت ایران حکومت نظامیان نخواهد شد. یقینا باید مواظب بود تا چنین حالتی پیش نیاید.