ما مي توانستيم از همين مكزيك و پرتغال هم امتياز بگيريم، مگر آنگولا كه نخستين حضور خود در جام جهاني را تجربه مي كند، از مكزيك امتياز نگرفت؟ يعني فوتبال ما و داشته هايمان از آنگولا كمتر است؟ جواب اين سوال قطعاً منفي است اما چرا آنها موفق مي شوند و يا حتي اگر به مراحل بالا راه پيدا نمي كنند، موجب رضايت مردم خود را فراهم مي آورند اما تيم ملي ما نمي تواند؟ جواب اين سوال هم كاملاً واضح و شفاف است. چون آنها از امكانات و داشته هاي خود به بهترين نحو استفاده مي كنند و ما نمي كنيم. چون آنها سرمايه هاي خود را روي لجبازي و بي كفايتي مسئولان تيم ملي و فوتبال خود از دست نمي دهند و ما مي دهيم و مهمتر از همه چون آنها براي كسب اعتبار و حيثيت كشور خود به ميدان مي آيند اما بعضي از آقايان براي مطرح كردن نام خود و اينكه كنار فلان مقام مسئول كشور خارجي بنشينند و با او عكس يادگاري بگيرند وارد عرصه مي شوند. روزي كه برادرانه و دلسوزانه گفتيم «برانكو ايوانكوويچ» در حد و اندازه هدايت تيم ملي فوتبال ايران در جام جهاني نيست، روزي كه گفتيم دليل بازي نكردن و عدم انجام ديدارهاي تداركاتي مسئله انرژي هسته اي نيست، روزي كه نوشتيم اين تيم، تيم ملي به معني واقعي نيست، روزي كه فرياد زديم با بي عدالتي و پايمال كردن حق عده اي از شايسته ترين بازيكنان اين مرز و بوم نمي توان بار كج را به مقصد رساند، نه تنها آنها را بررسي نكردند و مورد كارشناسي قرار ندادند، بلكه مقابل دوربين هايي كه خودشان هزينه آن رامي پرداختند و وعده سفر و جام جهاني را به مجريان و ناكارشناسان آن مي دادند، ايستادند و گفتند:«سينه سپر مي كنيم و زير بار حرف كسي نمي رويم.» اي كاش امروز هم سينه سپر كنند و به سوالات و توقعات مردم پاسخ دهند، عذرخواهي پيشكش...